We zijn bij de laatste dag van Stiltemaand november aangekomen. Ik hoop dat het je heeft geholpen om af en toe even een momentje stilte te vinden. Misschien is het je net als bij mij wel eens een dag niet gelukt. Maar dat geeft niets. Dan heb je nog een dag of een paar dagen tegoed. Als afsluiter heb ik een ritueel voor je dat een heel mooi momentje van stilte kan zijn. Je kunt het doen wanneer en hoe vaak je maar wil. Misschien is het wel een mooie aanvulling voor de komende feestdagen of nieuwjaar?

Hoe dan ook, dankjewel voor het samen stil zijn. En wie weet zie ik je hier weer?

 

Stiltedag #30 - vurig ritueel - foto vuurkorf- artikel door Mandy van Goeije

 

Stiltedag #30: Vurig ritueel voor een nieuw begin

Wie niet religieus opgroeit, kent vaak een stuk minder rituelen. En dat is jammer, want rituelen markeren belangrijke momenten of overgangsmomenten in het leven en helpen bij die overgang. Het zijn momenten van bewuste aandacht voor die overgang en zo vergemakkelijken ze het bewuste loslaten van het oude en helpen het openstellen voor hetgeen dat komt. Of, zoals bij een doop, verwelkomen ze bijvoorbeeld een nieuw leven als geliefd lid van de samenleving. Rituelen brengen ook mensen bijeen, want een ritueel voltrekt zich vaak in gezelschap of ten overstaan van getuigen, zoals bij een huwelijk dat het begin van een samenleven van twee mensen markeert.

 

Elke dag is de eerste dag van de rest van je leven

Ik groeide op zonder religie en helaas ook met een absoluut minimum aan rituelen. Ik vond dat jammer en nogal eenzaam. Het leek allemaal zo geheimzinnig en mooi wat mensen samen deden tijdens de rituelen die bij hun geloof hoorden. En toen ik ouder werd en begreep dat veel rituelen te maken hadden met belangrijke overgangen in het leven, voelde zo’n ritueel-arm leven wel heel karig aan. Het was nooit bij me opgekomen dat alle rituelen ooit door mensen zijn bedacht en dat ik zelf ook mens was en misschien dus wel iets kon bedenken. Dat kwam pas toen goede vrienden bij de eerste verjaardag van hun kinderen een festijn organiseerden dat het kind verwelkomde in het leven. Het was een ontroerend mooi samenzijn met vrienden en familie. Eindelijk had ik zo’n mooi ritueel bijgewoond. Maar als zij zoiets moois en betekenisvols hadden verzonnen, kon ik dat misschien ook doen?

In 2007 leefden we een jaar heel bewust met de seizoenen mee. We aten alleen wat het seizoen ons gaf en we namen onze jonge kinderen veel mee naar buiten om hen te leren over de natuur in de tijd van het jaar. Omdat Halloween in zeker opzicht in de voor-christelijke tijd – toen men nog veel meer met de natuur en de seizoenen verbonden was – een soort nieuwjaar markeerde, of in elk geval het einde van een jaarcyclus, wilde ik dat jaar rond die tijd een ritueel bedenken voor een nieuw begin.

We trokken het bos in en verzamelden kastanjes en mooie droge herfstblaadjes. En helemaal in de sfeer van het seizoen pruttelde er ‘s avonds een grote pan pompoensoep op het fornuis en aten we appeltaart. Terwijl onze oudste dochter poppetjes maakte van de kastanjes, schoot me een mooi ritueel te binnen. We konden op de herfstblaadjes een paar wensen en doelen voor het komende jaar schrijven en deze in een doosje bewaren. Dan zouden we over een jaar onze oude blaadjes kunnen bekijken en kunnen zien wat er van gekomen was. Die zouden we in een vuur los kunnen laten om ruimte te maken voor nieuwe wensen voor een nieuw jaar die we wederom op mooie herfstblaadjes zouden schrijven.

Ik vertelde kort aan man en kinderen (hoewel de jongste nog veel te jong was om hier in mee te kunnen doen) wat ik had bedacht en iedereen ging met veel enthousiasme aan het werk. Voor het eerste jaar zouden we opschrijven wat we dat jaar wilden loslaten. Vervelende dingen die er waren gebeurd, maar ook succesjes die we hadden geboekt. Kortom, we schreven de nare dingen op waar we afscheid van wilden nemen en de dingen waar we dankbaar voor waren.

Binnen een mum van tijd hadden we allemaal een stapeltje beschreven blaadjes. Ik vond ergens een mooi doosje om onze wensen in te bewaren. Plechtig sloten we dat doosje om onze kostbare dromen heen.

In de tuin maakten we een vuurtje in de vuurkorf. We pakten één voor een onze blaadjes. Sommige blaadjes lazen we aan elkaar voor. En sommige blaadjes daarvan ‘prikten nogal in onze ogen’. En andere blaadjes lazen we in stilte. Maar telkens lieten we één voor één in het vuur opgaan wat we los wilden laten. Het samenzijn, de warmte van het vuur, het bewuste moment van loslaten en getuige zijn van elkaars wensen en loslaten…het was een prachtig moment waar we nog lang aan teruggedacht hebben. Ook de kinderen hadden het nog lang over het vuurtje.

 

 

Dus, op welk moment in het jaar je ook voor een nieuw begin staat, bedenk eens hoe jij dat zou willen markeren? En vergeet ook vooral niet wat je voordat je verder wil gaan, zou willen loslaten…

 

Waar steek jij een vuurtje voor aan?