In den beginne was er…een verlangen

Twee jaar geleden liep ik een grote winkel binnen voor muziekinstrumenten en ik voelde vlinders vanbinnen. Ik kocht een kadootje voor iemand en zei tegen de man die me hielp dat ik zou willen dat mijn ouders me vroeger hadden verplicht een instrument te spelen. Ik had wel een poosje blokfluitles gehad, maar mijn hart lag niet bij dat instrument en ik stopte. “Welk instrument zou je willen spelen, dan?” vroeg de man. “Cello,” zei ik. Ik houd van de warme en treurige klank ervan. De man fronste. Dat was een lastig instrument om op te beginnen. “Maar”, zei hij, “je bent echt nooit te oud om te leren. Als je muziek wil leren spelen en je houdt van klassiek, waarom probeer je dan niet de piano?”

 

Plussen en minnen

Zijn woorden maalden een tijdje door mijn hoofd, want zomaar een piano kopen, dat was nogal wat. Stel je nu eens voor dat ik het niet leuk zou vinden of snel mijn enthousiasme zou verliezen? Maar op een dag zocht ik muziek om achter een online cursusvideo te monteren. De licenties waren vrij kostbaar en ik had die zomer nog de onaangename ervaring gehad dat een licentie eenzijdig werd veranderd en dat er plots een jaarlijkse fee werd geëist. Ineens bedacht ik me dat ik met een keyboard misschien zelf muziek zou kunnen maken. Het hoefde geen Beethoven te zijn, of Chopin, maar een dromerig achtergrondmuziekje voor bij mijn video’s moest toch kunnen? Dat had ik vroeger op de computer wel eens gedaan, maar tegenwoordig kon je dat met een keyboard ook. Ik besloot eens naar een eenvoudig keyboard op zoek te gaan.

 

 

De eerste stap

Terug in de muziekwinkel vroeg de man me wat ik met het keyboard wilde gaan doen. Ik legde hem mijn plan uit en zei dat ik ook echt muziek wilde leren spelen als ik het instrument eenmaal had. Ik liet mijn handen over verschillende keyboards glijden toen hij me vroeg welke muziek ik dan wilde spelen. Het was misschien een beetje ambitieus, maar Tori Amos leek me mooi en muziek van Einaudi. “Aha!” riep de man uit, “dan staan we hier verkeerd. Jij zoekt geen keyboard, maar een piano met een volledig klavier!” Het toeval wilde dat er een betaalbare elektrische piano stond met een ingebouwd keyboard én een heel mooi geluid. Supergeschikt om muziek mee op te nemen voor video’s en dus prima bruikbaar voor mijn werk. En op termijn was dat veel voordeliger dan het aankopen van licenties voor muziek van anderen. Je begrijpt, niet veel later sjouwden we een enorme doos naar de auto en kregen we het gevaarte met veel passen en meten thuis.

 

Hard werken en kicken

Mijn omgeving zei niets, maar keek me een beetje sceptisch aan toen ik hen van mijn nieuwe aanwinst vertelde. Misschien meende men de eerste signalen van een mid-life crisis te bespeuren. En ik weet wel, veel nieuw verworven passies stranden als een treurige, eenzame walvis die uit koers is geraakt en datzelfde lot leek men te verwachten voor mijn “piano”. Maar ik nam les en oefende dagelijks. Toen het noten lezen tegenviel, plakte ik – zeer tegen het advies van mijn pianojuf stickertjes op mijn toetsen. Toen ging het beter. Maar juist uit gebrek aan mijn kennis van het notenschrift had ik vrij snel een aantal muziekjes voor mijn video’s gemaakt, dat dankzij het ingebouwde keyboard op gevoel eenvoudig en snel voor elkaar was doordat ik verschillende geluiden over elkaar heen kon zetten. Maar ik hield ook het leren spelen van bladmuziek vol. En hoewel het noten lezen niet zomaar een tweede taal werd, speelde ik binnen een jaar toch echt een paar stukjes muziek van Ludovico Einaudi (Una Mattina en Dark Bank of Clouds), en Comptine d’un autre été van Yann Tiersen uit mijn lievelingsfilm Amélie Poulain. De eerste keer dat het me lukte zo’n stuk muziek te spelen, liepen de tranen over mijn wangen.

 

Het is nooit te laat om iets nieuws te leren

Het is weliswaar volledig anekdotisch bewijs voor de stelling dat je nooit te oud bent om iets nieuws op te pakken, maar als ik het kan, kun jij het ook. En waarom zou je het niet doen? We kunnen onszelf er soms zo goed van overtuigen dat het te laat is om iets nieuws op te pakken en, maar dat is echt onzin. Er kunnen hele goede redenen zijn om ergens niet aan te beginnen, maar niet dat je er te oud voor bent of dat het te laat is. Met een beetje inzet heb je er ontzettend veel plezier van.

Niet alleen hoef ik dus nooit meer licenties te kopen voor muziek voor mijn werk, ik heb ook nog eens een nieuwe passie ontdekt waar ik mijn ei in kwijt kan. Want als ik piano speel, moeten mijn hersenen zó hard werken om muziek te lezen, mijn linker- en rechterhand samen te laten werken én de pedaal te bedienen dat ik helemaal nergens meer aan kan denken. Voor mij is het een vorm van  meditatie in opperste concentratie. En dan ook nog eens elke keer de verrassing dat ik zelf die mooie muziek kan maken… Ik ben er nog elke dag blij mee.

 

Wat zou jij graag willen leren? En wat zou je kunnen doen om de eerste stap te zetten?