Gedachtentrein: een dagje denderen

Een goede vriendin vertelde me laatst dat al onze cellen licht geven. “Het is energie die door je mitochondriën wordt uitgestraald. Een stervende cel geeft meer licht dan eentje die nog gewoon even lekker doorleeft.”

Zomaar een weetje. Maar sommige weetjes zetten een gedachtentrein in beweging. Zo ook deze.

 

Stiltedag #21 - Denderen - ruimte geven aan de gedachtentrein -strandfoto door Mandy van Goeije

De reis van de gedachtentrein…

Ik geloof dat ik niet precies of helemaal niet weet wat mitochondriën zijn, maar toen mijn gedachtentrein van het station vertrok, was dat ook eigenlijk helemaal niet zo belangrijk. Want in mijn hoofd was mijn binnenkant al veranderd in een duistere hemel waaraan mijn cellen licht gaven en er zo hier en daar af en toe één oplichtte als een stervende ster. Het was net alsof ik in mijn hoofd een soort sterrenkaart kon maken van de cellen van een mens en die als blauwdruk op de kaart van de sterrenhemel kon leggen.

Mijn inwendige sterrenhemel fluisterde zachtjes de Hermetische uitspraak ‘zo boven, zo beneden’. Hoe mooi is het idee dat het magische schouwspel aan de nachtelijke hemel zich in zekere zin daadwerkelijk in ons binnenste afspeelt? Ik zie heel vaak van dat soort patronen terugkeren in de natuur…”boven” en “beneden”. Heb je bijvoorbeeld ooit op het strand gezien dat het zand en de wolken hetzelfde geribbelde patroon vormden zoals hierboven? Ik woon dicht bij zee en ik zie dat vaak.

De trein reed verder en ik zag een netwerk van mensen, van sterrenstelsels voor me. Ook zo boven, zo beneden. Want als ik mijn binnenkant kon voorstellen als een sterrenhemel vol lichtjes, kon ik me de mensheid voorstellen als op zichzelf staande universums met daarin heel veel sterren aan de hemel die licht geven. Net zoals ons universum uit vele sterrenstelsels bestaat. Het zou iets verklaren over de vele lichtjaren afstand die je soms kunt voelen tussen jezelf en degene die je niet begrijpt.

En dan de wetenschap! Is het niet frappant hoe men in de wetenschap soms dingen in het grote zoekt – in de makrokosmos – en ze dan terugvindt in het onvoorstelbaar kleine. Zoals bijvoorbeeld het universum dat oneindig groot lijkt en lijkt uit te dijen, lijkt het er na onderzoek op dat er ook onvoorstelbaar oneindig kleine deeltjes bestaan. Wat als dat met ons ook zo is? Wat als onze cellen straks in zekere zin min of meer hetzelfde blijken te zijn als de sterren aan de hemel en wij zelf universumpjes zijn? Je hebt er niets aan, maar ik vind het een prachtige gedachte.

Of nee, eigenlijk lukt het niet om te zien hoe groot het universum eigenlijk wel is. En hoe verder ze de grens erin opzoeken, hoe meer ‘niks’ er is. Want dat universum bestaat uit heel veel ‘niks’. Maar andersom, in het kleine, vinden ze dat ook. Toen ze moleculen gingen uitzoeken op hele kleine deeltjes, kwamen ze erachter dat de subatomaire deeltjes eigenlijk helemaal niet uit stof bestaan. Dat er op dat niveau eigenlijk alleen maar energie is. En dat op dat niveau ons bewustzijn weer een grote rol speelt in de vorm die zo’n deeltje aanneemt. Het is niet te bevatten, maar zó interessant! En dat gebeurt allemaal ín mij! Nee, sterker nog, ik bén dat mysterie, want ik ben er uit opgebouwd en ik beschik ook nog eens over bewustzijn, dus ik dans volop mee in die dans van energie.

Oh, en stel je nu eens voor dat wij als mens of onze planeet misschien wel gewoon een soort molecuul of bacterie is in een ander, veel groter systeem. Ik bedoel, als onze cellen planeten in een universum kunnen zijn in het heel klein, dan kan het misschien andersom ook wel. Dan kunnen wij misschien ook wel cellen zijn in een ander organisme. Ken je de film “Horton”? Dat is een kinderfilm naar het boek van Dr. Seus “Horton hears a Who!” die daarover gaat. Dit is de trailer:

 

 

Enfin…mijn gedachtentrein denderde nog even vrolijk voort, maar ik zal je de verdere reis besparen. Je kent het vast wel van jezelf. Of althans, dat hoop ik.

 

Waarom op reis?

Kon je mijn gedachtentrein volgen? Niet dat het hoeft. Want het is maar de vraag of we zo’n gedachtentrein wel moeten kunnen volgen of begrijpen. In mijn ogen heeft een gedachtentrein als deze niet de functie om accurate kennis voort te brengen. Ik zie het meer als een ontspannend creatief en associatief proces van mijn brein. Een soort dagdromen zonder dat ik er iets voor hoef te verzinnen. De beelden wekken elkaar eigenlijk als een aaneengeschakelde ketting op. En net als een reis op onbekend terrein kan dat fascinerend zijn en mooie dingen brengen. Het is dus eigenlijk een hele ontspannende en inspirerende manier van ‘denken’.

En heel soms blijft er iets kostbaars hangen. Dan voel ik heel even een vonkje in mezelf oplichten en weet ik dat het station waar mijn gedachtentrein zojuist voorbij denderde, er één is waar alles even klopte. En ook al kan ik het dan niet reconstrueren, in woorden uitdrukken of wetenschappelijk verantwoorden, toch weet ik dan vanbinnen dat ik iets belangrijks begrijp. Ik denk dat grote denkers en uitvinders veel gedachtentreinreizen maken.

Ik wens je veel van dit soort mooie gedachtentreinreizen toe.

 

Wat kan jou meenemen op gedachtentreinreis?

 

 


 

Wil je elke dag deze maand een moment van bezinning in je mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan voor de nieuwsbrief voor af en toe een Betekenisvol bericht. En delen op social media of je blog? Heel graag.